آرمان جاویدان

توماس فریمورگن

این نوشته با بهره گیری از نَسک «پارسی بگوییم تازی نگوییم» ، بدون واژه های تازی است و هیچ واژه تازی ای ندارد.

اگر همیشه سر این زمینه با دوستانتان جُست(بحث) می‌کردید ، اکنون یک پژوهش دانشی هم دارید که در راستای پِشیماریتان(ادعای‌تان) بگویید . هوده های(نتایج) یک خوانش نوین نشان می‌دهد که در پیغان های(شرایط) بسیار سخت همچون خشکسالی ، فراگیری بیماری‌های واگیردار ، یا ناگریز بردگی ، زنان بیش از مردان تاب می‌آورند . در این روزگار نیز زنان به باریکی همه جای جهان بیش از مردان می زیند . نمونه وار در انگلستان ، امید به زندگی برای زنان ۸۳ سال است و برای مردان ۷۹.۵ سال. (در اسکاتلند ۸۱ و ۷۷ سال است). خوانش(مطالعه) واپس(اخیر) در دانشگاه نیمروزی دانمارک و روی هفت نمونه سالمَهی(تاریخی) که انجمن های ایرگی(بشری) در پیغان های(شرایط) بسیار سخت جای گرفته بوده‌اند ، انجام شده است . آماژ(هدف) خوانش فرایافت(درک) بهتر دوآوازی(اختلاف) زیوش(عمر) میان زنان و مردان بوده است . از نمونه‌هایی که پژوهشگران این دانشگاه خوانش کرده‌اند ، می‌توان به خشکسالی ایرلند میان سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۹ ترسایی و دو رَواکی(شیوع) سرخک در ایسلند در سال‌های ۱۸۴۶ و ۱۸۸۲ ترسایی نَمارید(اشاره کرد) . نمونه دیگر آروین(تجربه) برده‌های لیبریایی است که آغازه های سده نوزدهم ترسایی در آمریکا آزاد شدند و به آفریقا بازگشتند و بسیاری دچار بیماری‌هایی که در آمریکا نبود شدند و مردند . در همه این نمونه‌های سالمَهی(تاریخی) ، امید زندگی به سختی کم شد . نمونه وار در رَواکی(شیوع)  سرخک در ایسلند (۱۸۸۲) ، امید زندگی برای زنان از کرانه۴۴ سال به کرانه ۱۹ سال رسید و برای مردان از کرانه ۳۸ سال به اندکی زیر ۱۷ سال. پِشیماری(ادعای) این پژوهشگران این است که شُوند(دلیل) تباری(اصلی) دوآوزی(اختلاف) امید به زندگی میان زنان و مردان ، نرخ مرگ‌ومیر نوزادان است. پژوهشگران دانشگاه نیمروزی دانمارک گواهانه(مشاهده) کرده‌اند که در همه انجمنهای آبشخور(مورد) بررسی و به باریکی در همه گروه‌های سالی ، نرخ مرگ‌ومیر زنان کمتر بوده و جز یک مگر(استثناء) زنان بیش از مردان زیوش(عمر) می‌کرده‌اند. آنها می‌گویند: "در پیغانهای(شرایط) بسیار سخت و کشنده ، نوزادان دختر بهتر از نوزادان پسر پایداری می‌کردند". و بر این پایه هوده(نتیجه) گرفته‌اند که: "این راستینگی(واقعیت) که در پیغانهای بسیار سخت و در آغاز زاده شدن که واگردانی های(تفاوت‌های) فراهمادی(اجتماعی) و رفتاری دو گونه کمینه است ، ماده‌ها بیش از نرها زنده می‌مانند ، گواهی است بر این گمانه(فرضیه) که برتری زنان در ماندن شُوندهای(دلایل) بنیادی زیست‌شناختی دارد". نویسندگان گزارش مُکیس(تأکید) کرده‌اند که بر شالوده های یافته‌های این پژوهش برتری زنان به مردان در پیرامون های(محیط‌های) جوراجور کم و بسیار می‌شود و کنشگرهای(عوامل) فراهمادی(اجتماعی) هم روی آن هَنایش(تأثیر) دارد. آنها به هوده های(نتایج) پژوهشهای‌های دیگر نَمار(اشاره) کرده‌اند که دوآوازی(اختلاف) هورمونی را کنشگر دوآوازی مرگ‌ومیر زن و مرد می‌داند . نمونه وار استروژن که در زنان بیش از مردان یافت می‌شود ، ویژگی پاد آماسش( ضد تورمی) دارد ، چنان که تستسترون که در مردان بیشتر است ، شاید ناتوانی سیستم درغالی(ایمنی) را به دنبال داشته باشد.

پروفسور ویرجینیا زارولی، سرپرست این تیم پژوهشی، می‌گوید: "پیغانهای(شرایط) مردم در نمونه‌هایی که بررسی کردیم براستی ترسناک بود و با اینکه در این دوره‌های آشفته(بحران) برتری ماندن زنان افت می‌کرد ، همچنان آنچنان بود که بیش از مردان زنده بمانند. چیم(یعنی) ناگریز(حتی) در دوره‌هایی که مرگ و میر بسیار بود ، زنان بیش از مردان زیوش(عمر) می‌کردند".