بازنمایی : هممیهنان عرب زبان ایرانی ما بسیار گرامی بوده و خواهران و برادران ارجمند ما هستند. پُر آشکار است که آهنگ این گفتار این هممیهنان نمی باشند.
در سده واپس یک پوست پاره در برزن های(نواحی) سلیمانیه به خط پهلوی که نوشته به زبان هورامی بسیار نزدیک است بدست آمده است که درآن چند بیت چامه ای به چهره مرثیه نوشته شده است. این چامه ها براین شُوندآوری(دلالت) دارد که کردها و بویژه هورامیها درآغاز اسلام آیین زردشتی داشته اند و اهورامزدا را پرستش نموده اند. در این چامه ها از دست درازی تازی ها را به خاک ایران در کردستان سخن می گوید که شهرها و روستاها را تا برزن های(نواحی) شهر زور ویران می کنند :
هورمزگان رمان آتران کژان هوشان شاردوه گوره گورگان
زور کار ارب کردند خاپور گنانی پاله هتا شاره زور
ژن و کینکان بدیل فشینا میرد آزاتلی ره روی هونیا
روشت زردشتره ماند بیکس بزیکانیکا هورمزد هیوجکس
چم(معنی) چامه ها چنین است :
نیایشگاه ها ویران شدند، آتش ها خاموش گشتند. بزرگ بزرگان خود را پنهان نمودند. (هرمزگان به چم نیایشگاه است.
تازی های ستمکار دهات وشهرها را تا شهرزور خاپور و ویران نمودند.
زنان ودختران را به اسیری گرفتند و دلیران به خون خود غلطیدند.
روش و آیین زردشت بیکس ماند و هرمزد به هیچکس رحم نکرد.
این چامه که بر روی پوست آهو نوشته شده است در موزه سلیمانیه در ساتراپ کردستان عراق(بخشی از ایران باختری) نگهداری می شود.
سرچشمه :
www.mehremihan.ir/iranian-history/594
این وبگاه با پرهیز از هرگونه پرسمان های سیاسی ، تنها به پرسمان های تاریخی ، فراهمادی و فرهنگی می پردازد و نه به پرسمان های سیاسی اندر می شود و نه دلبستگی ای به اندر شدن به آن دارد. سیاست و کارهای سیاسی کار ما نیست.