آرمان جاویدان

کشتار درسیم در میانه سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۷ در جایی که اکنون استان تونجلی نامیده می‌شود رویداد. در سال ۱۹۳۸ و ۱۹۳۷ ۷۰٬۰۰۰ کرد علوی از سوی ارتش ترکیه کشته و هزاران نفر تبعید شدند. سید رضا از کردهای علوی در کردستان ترکیه رهبر اعتراضات بود. برخی آمارها حاکی از کشتار حدود ۵۰ تا ۷۰ هزار نفر در حملات نیروی هوایی و زمینی ترکیه به درسیم است اما دولت ترکیه ادعا می‌کند که ۱۲ هزار نفر در این جریان کشته شده‌اند.

خبرگزاری فرات وابسته به حزب کارگران کردستان مدعی شده است که در گزارشهای پنهانی بدست آمده از تاریخ ۴ می ۱۹۳۷ از هیئت وزیران و مجلس ترکیه آمده است:

بایستی درسیم محاصره شود. کردها بایستی در جامعه ترک ذوب شده و مستحیل شوند. بایستی نیروهای نظامی به جستجو در درسیم اقدام کرده و ضمن بررسی غارهایی که مردم در آنها پناه می‌گیرند، تمامی راه‌ها، سنگرها و اراضی مردم نیز مورد کنترل جای گیرند. خبرگزاری فرات همچنین مدعی شده است که در صدای ضبط شده یک مقام پلیس وقت ترکیه بنام احسان صبری چاقلایانگیل که پس از گذشت سال‌ها از رویداد کشتار درسیم منتشر شده، او می‌گوید:

در غارها پنهان شده بودند ولی ارتش با پرتاب نوعی گاز در داخل غارها آنها را مانند موش سم پاشی کرد. از بچه‌های ۷ ساله تا ۷۰ ساله‌ها در درسیم سر بریده شدند.

بر پایه مجله پژوهشهای نسل‌کشی، با رهبری گروه ترکان جوان برنامه از میان بردن کیستی مردم زازا، بیرون راندن آنها از سرزمین نیاکانشان و جابجایی آنها در گروهای کوچکتر انجام شده است. در این دوره مردم زازا ناچار به جابجایی و پیاده‌روی‌های مرگ آور و اجبار به ترک کردن گردیدند. ترکان جوان این برنامه را در درازای جنگ جهانی نخست اجرا کردند که در طی آن ۷۰۰ هزار کرد و زازا ناچار به جابجایی اجباری شدند که در میان این جابجایی‌های اجباری ۳۵۰ هزار نفر از آنان از میان رفتند. این کردها از سوی گروه ترکان جوان ناچار به راهپیمایی‌های مرگ‌آور به سان به آنچه برای ایرانی تباران ارمنی روی داد شدند. که بخشی از برنامه‌ای بود که برای از میان بردن کیستی ایرانی کردها در ترکیه انجام شد. همچنین این جنبش شوندی است بر نگاهی که دولت ترکیه تا سال ۱۹۹۱ بر کردها داشته‌است. در تلاشی برای انکار کیستی ایرانی کردها دولت ترکیه تا سال ۱۹۹۱ کردها را جزو ترک‌های کوهستانی رده‌بندی می‌کرد.