آرمان جاویدان

روشن نمایی :

 در ویرایش این نوشته،  ما از نسک (کتاب) «پارسی بگوییم، تازی نگوییم» ، برای سره نویسی واژه های تازی به پارسی بهره گرفته ایم.

کد خبر: ۳۳۳۸۲۸ - ۰۲ آبان ۱۳۹۶ 

یک تیم از دانشکده پزشکی لانگون دانشگاه نیویورک به سرپرستی دکتر "سام پرنیا" پروادار شده است که مغز آنگاه که دل از تپش می‌افتد ، به کار خود بازپی(ادامه) می‌دهد و کسانی که بر اثر سکته ، دلشان از جنبیدن باز می‌ایستد ، تا چندی از آنچه که در گرداگردشان پیش می آید آگاه هستند و مرگ خود را به چشم می‌بینند.

یک تیم از دانشکده پزشکی لانگون دانشگاه نیویورک به سرپرستی دکتر "سام پرنیا" متوجه شده است که مغز وقتی قلب از تپش می‌افتد، به کار خود ادامه می‌دهد و کسانی که بر اثر سکته، قلبشان از حرکت باز می‌ایستد، تا مدتی از آنچه که در اطرافشان اتفاق می‌افتد، آگاه هستند و مرگ خود را به چشم می‌بینند . آن دم که دل ایستا می‌شود ، خون‌رسانی به مغز فورا بُریده می‌شود و این زمان رسمی مرگ یک تک است . با اینهمه ، پژوهشگران آشکار کرده‌اند با آنکه که دل دیگر نمی‌تپد ، مغز همچنان کار خود را باز می پیماید و آنچه را دیگران می‌گویند ، می‌شنود!

بیشتر آفند(حمله) دلی و ایست دلی یک فرایافت در نگر گرفته می‌شود ، اما برابر بازنمایی انجمن دل آمریکا (AHA)، آنها آزگارا واگردان هستند.

آفند دلی زمانی است که خون به شُوند(دلیل) بسته شدن یک سرخرگ نتواند به یک بخش از دل رود و می‌تواند رَون        (باعث) مرگ شود ، ویک(اما) دل پس از این رویداد همچنان به سنگینی و کندی می‌تپد. از سوی دیگر، سیگنال‌های الکتریکی که با انگیزش دل پرکاری پمپاژ آن را تامین می‌کنند ، ایستا می‌شوند . دل می‌ایستد و مرگ پس از آن پیش می آید. در بیشتر آبشخورها پزشکان مرگ را در آن دم که رگ جنبان(نبض) بیمار ایستا می شود می دانند.

دکتر سام پرنیا ، گرداننده پژوهشهای دیده وری ویژه و زنده گری(اِحیاء) در دانشکده پزشکی لانگون دانشگاه نیویورک، گفت : از دید شگردی(فنی)، به این ماناک است که زمان مرگ خود را می‌فهمید . این‌ها همه از دمی می‌ آغازد که دل از تپیدن می لیستد. هنگام ایست دلی ، لایه پیشین مغز که به سرسخن بخش اندیشیدن شناخته شده است ، میان 2 تا 20 ثانیه خاموش می‌شود ، چیم(یعنی) سمیره های(خطوط) نوار مغزی روی برگه نمایش الکتریکیه هموار هستند. این انبوسیده(موجب) واکنش زنجیره‌ای سلول‌ها می‌شود که مرگ سلول‌های مغزی را به دنبال دارد . هر چند که این امر ساعت‌ها پس از ایست دلی رخ می دهد.  برابر گفته دکتر پرنیا ، زنده گری (CPR) بیمار می‌تواند کرانه 15 درصد از خونی را که مغز برای کار نیاز دارد ، ترابر کند . این روش برای به درنگ انداختن مرگ سلول‌های مغزی بسنده است ، هر چند که برای کار دوباره مغز بسنده نیست ، چرا که بیماران در هنگام زنده گری(احیاء) هیچ واکنشی ندارند.

پرکاری مغز جانداران نیز پس از مرگ افزایش می‌یابد ، در حالی که انسان شاید در کوچ نخست از مرگ خود گونه ای آگاهی و هوشیاری داشته باشد. گواه ها داستانگر از آن است که بیمارانی که دچار ایست دلی شده و دوباره به زندگی بازگشته‌اند ، می‌توانند آنچه را که در آن دم در گرداگردشان پیش آمده را به یاد آورند.

این تیم پژوهشی مغز را به طور باریک طی مراحل ایست دلی ، زنده گری و مرگ آزگار زیر نگر گرفت تا اندازه اکسیژن بایا برای مغز را زمانی که لایه پیشین مغز دوباره به کار می‌افتد و چگونگی بهم بستگی این آروین ها(تجربیات) را با کار مغز رصد کند. دکتر پرنیا افزود : ما در حال تلاش برای دریافت باریک ویژگی‌هایی هستیم که مردم هنگام مرگ می آروینند(تجربه می کنند) ،  زیرا ما می‌دانیم که این پژوهش می‌تواند پژواک آروین های جهانی از مرگ باشد که همه ما روزی خواهیم آروینید.

دکتر پرنیا باورمند است که پس از ایست دل و مرگ بالینی ، آگاهی بازمی پیماید. وی و همکارانش با بیش از 3500 آبشخور روبرو شده‌اند که نشان می‌دهد پس از مرگ بالینی آگاهیشان بازپاییده است.  برخی از این تک ها از ترس ریشخند دیگران ، گرایشی به سخن گفتن درباره آروین های خود را ندارند. سام پرنیا هنگام کار در بخش دیده وری های ویژه به گرد‌آوری گواه های برخی از بیماران از آروین نزدیک به مرگ در هنگام مرگ بالینی پرداخت و سپس خود پژوهشهایی در این زمینه انجام داد و هوده(نتیجه) پژوهشهایش را در نسکی به نام "آنگاه که می‌میریم چه می‌شود" (What Happens When we Die) پراکنده کرد. این نسک در سال 1384 به پارسی ترجمه شده است.

در پاییز 2008 پرنیا و همکارانش یک پژوهش گسترده نامیده به "AWARE Study" را آغاز کردند . این پژوهش بزرگترین پژوهش تکمیل شده پیرامون بررسی دانشی پدیده آروین نزدیک به مرگ است و چندین پژوهشگر در بیمارستان‌های چندین کشور در آن نگار(نقش) داشته اند.  این پژوهش بر روی 1500 بازمانده ایست دلی انجام شده است . نتهوده های پژوهش پس از نهایی شدن در اکتبر 2014 در ژورنال "Resuscitation" پراکنده شد .  شوربختانه با آنکه پژوهش گسترده بود ، هوده(نتیجه) آن قاطعانه نبود . پس از چندی پرنیا و همکارانش پژوهش دیگری به نام "AWARE Study II" را آغاز کردند که بهبود یافته پژوهش پیشین است و امید می‌رود هوده های قاطعانه‌تری  بدست آورد.